Deze bron ligt het dichtst bij het historische centrum. Deze bron ligt vlakbij de oude decumanus maximus (de oost-westas van de Gallo-Romeinse stad) en speelde ongetwijfeld een belangrijke rol om mensen en dieren af te laten koelen na het beklimmen van de hellingen van het plateau. In die tijd markeerde een boog (de huidige Gallo-Romeinse boog vlakbij) de ingang van de stad, de heilige grens tussen stad en platteland. Deze strategische positie bleef behouden na de bouw van de Marktpoort (nu de Stadhuispoort) in de Hoge Middeleeuwen. Het gebruik van deze poort, vooral door kooplieden, maakte de aanwezigheid van de Saint-Didier fontein essentieel.
De huidige fontein dateert uit de 18e eeuw. Hij bestaat uit een bewerkte muur waarachter twee gewelfde ruimtes schuilgaan die de waterbekkens vormen. Van hieruit stroomt het water via een antropomorfe bronzen kraan naar een drinkbak waar dieren hun dorst konden lessen. Uiteindelijk stroomde het water naar een voetbad in het noorden. In deze grote verharde ruimte konden vooral paarden hun pezen ontspannen, die oververhit waren geraakt door de inspanningen van de reis naar Langres.
Het beeldje in de nis stelt de heilige Mammès* voor, de beschermheilige van het bisdom Langres. Hij wordt vaak afgebeeld in gezelschap van een leeuw en met zijn ingewanden in zijn hand, een symbool van zijn marteling. Dit beeld verving waarschijnlijk het oorspronkelijke beeld dat Saint Didier* voorstelde, meer in overeenstemming met de naam van de fontein.
De legende van de fontein Saint-Didier:†Er wordt verteld dat de inwoners van Langrois, met Didier als bisschop, in de begindagen van het christendom te kampen hadden met de eerste invasies die het in verval geraakte Romeinse Rijk bedreigden.
Op een dag werd de nadering van de Vandalen, geleid door hun opperhoofd Chrocus, aangekondigd. Didier leidde de verdedigers om de verschrikkelijke krijgers uit het oosten te weerstaan. Binnen enkele dagen was de ommuurde stad volledig belegerd. De ene Vandaalse aanval volgde op de andere. Het mocht allemaal niet baten. De Langrois hielden stand tot de dag dat ze, verzwakt en steeds in de minderheid, zich erbij moesten neerleggen dat ze het niet lang meer zouden volhouden. Didier stelde toen een deal voor aan Chrocus: zijn leven ruilen voor dat van de inwoners. De Vandalen leken de deal te accepteren en lieten zijn beul het hoofd van de bisschop afhakken. Maar hij kon de verleiding van de rijkdom van Langres niet lang weerstaan. Zodra de bisschop was onthoofd, en ondanks zijn belofte, beval hij zijn mannen om de stad in te nemen en te plunderen. Net toen de Vandalen op het punt stonden de stad aan te vallen, gebeurde er een wonder: het lichaam van Didier kwam tot leven, stond op, raapte zijn hoofd op, klom weer op zijn paard en reed terug naar zijn stad.
Geschrokken vluchtten de Vandalen in zijn kielzog en de beul, die gek was geworden, sloeg zijn hoofd tegen een van de stadspoorten, die nu ommuurd waren (misschien de Gallo-Romeinse boog die zich vlakbij deze fontein bevindt). Didier stierf in het hart van de stad, waar ter ere van hem een kapel werd gebouwd. Deze maakt nu deel uit van het Museum voor Kunst en Geschiedenis.
Fontaine Saint-Didier
